Floinus napisał(a):
Uderz w stół... Co to podziemie gejowskie? Proszę o definicję, najlepiej jak najściślejszą, która pozwoli określić jednoznacznie osoby, należące do niego.
Z ust katolickiego duchownego wypływa kolejny podział, który czuje się dotknięty... no właśnie, czym? Osobą pana Terlikowskiego, który uważa, że homoseksualni kapłani są nieważnie wyświęceni, bez względu na rok wyświęcenia?
Floinusie,
wolałbym, i prosiłbym, abyś nie wkładał w moje usta słów, których nie wypowiedziałem. One nie są mojego autorstwa. Dyskusja będzie rzetelna i autentyczna, gdyby się przed tym jednak powstrzymywać, gdyby Tobie się to udało. Ale o to mogę tylko prosić. To pierwsza prośba.
Nie czuję się dotknięty osoba Pana Terlikowskiego. Czytałem już różne jego refleksje i słuchałem różnych konferencji. Ale jeśli już, to bardziej – we wszelakich dyskusjach – można się czuć dotknięty argumentami „ad personam”, zamiast „ad rem”. To nie sprzyja rozmowom. Nie "dotykaj" więc takimi argumentami, proszę.
Podziemie gejowskie? Spróbuje użyć innego zamiennika: wpływowe lobby, nieformalne grupy nacisku, ukryty sponsoring. Podziemie gejowskie – to także wszelakie ciche układy oraz bezpieczne ustalenia, o których wprost nie wiemy (a niby dlaczego mielibyśmy wiedzieć!), a które funkcjonują – zarówno w środowiskach lekarskich, aktorskich, akademickich i innych. Historie niektórych uczestników forum i ich osobiste wspomnienia to potwierdzają. I prosiłbym, aby o więcej szczegółów nie pytać. Mnie dyskrecja obowiązuje. To druga prośba.
Krótko nawiążę. Czy np. nie słyszałeś nigdy o lekarzu, który zamienia się na dyżurze z kolegą, aby operować przystojnego młodzieńca... Ale konkretnie: dlaczego? – o tym proszę cicho, przecież się nie mówi.
O aktorze, który nie dostał angażu, ponieważ nie poszedł do łóżka ze swoim szefem... Ale konkretnie: dlaczego? – o tym proszę cicho, przecież się nie mówi.
O wykładowczyni, która ułatwia zdanie egzaminu swojej uczennicy, kochance (dopiero co pełnoletniej)... Ale konkretnie: dlaczego? – o tym proszę cicho, przecież się nie mówi.
O młodym wikarym, który dostał się na „lepszą parafię”, bo miał wcześniej przelotną przygodę łóżkowa z księdzem profesorem... Ale konkretnie: dlaczego? – o tym proszę cicho, przecież się nie mówi.
To tylko nieliczne przykłady. Prawdziwe – dodać wypada, uprzedzając kolejne pytania. Wierzyć nie trzeba, ale refleksyjnie przeczytać i przyjąć, że tak po prostu jest – można. To moja trzecia prośba.
Te moje akapity, to nie żaden alarmowy dzwon, ale najzwyklejsze mówienie o tym, o czym inni milczą: prasa czy media. O tym wszak pisałem w poprzedniej notce. Dlaczego milczą? Nie mam pojęcia. Można się jedynie domyśleć. I aby mnie o to nie pytać – to trzecia czwarta prośba.
Poza tym zastanawia jeszcze jeden fakt, którego jesteś namacalnym przykładem. Może jednym, wprost, jak na razie, ale jednak. Dlaczego tak bardzo czujesz się oparzony słowem, które akurat w ogóle nie jest skierowane do Ciebie, ani do żadnej osoby, ale raczej w stronę ludzi (wpływowe lobby, nieformalne grupy nacisku), którzy nieuczciwie reżyserują codzienność?
Jestem odpowiedzialny za to, co napisałem, a nie za to, co ktoś zrozumiał, albo nie zrozumiał. I tak samo jest z kimkolwiek innym – czy to osoba duchowna, czy katolicka. To nie ma nic do rzeczy. Moje słowo, to nie żaden podział, ale refleksja. Z tej refleksji wypływa czytelne rozróżnienie – dzięki Bogu! Nieuczciwy będzie ten, kto wrzuci wszystkie osoby homo do jednego wora, a głupcem ten – kto naiwnie przyzna, że tak nie jest. I aby można było rozwiać wątpliwości – warto o tym rozmawiać.
Głowa do góry!