Kościół i społeczeństwo tworzymy sami jako jego członkowie. „Zło dobrem zwyciężaj” to podstawowa zasada w momentach dyskryminacji i zranień. Przebaczenie daje ulgę i spokój w sercu. Czasem jest potrzebna terapia po przebytej traumie, ale każdy ma szansę się podnieść i realizować swoje życie. Uzdrowienie od bólu przynoszą sakramenty spowiedzi i Eucharystii. Stajemy się lepsi dla siebie, bliźnich i świata. Czujemy się szczęśliwi i spokojni mimo życiowych burz. Siła miłości Boga trwa, nawet gdy członkowie Kościoła nie są idealni. Ludzkie raniące słowa nie odbierają nam godności danej od Boga. Wiara, nadzieja i miłość pochodzą od Boga, moc czerpiemy z sakramentów.
„Choćby ojciec i matka mnie opuścili, Pan jednak mnie przygarnie” (Ps. 27,10), „Któż nas odłączy od miłości Chrystusowej? Czy utrapienie, czy ucisk, czy prześladowanie, czy głód, czy nagość, czy niebezpieczeństwo, czy miecz? (Jak napisano: Z powodu ciebie co dzień nas zabijają, uważają nas za owce ofiarne. Ale w tym wszystkim zwyciężamy przez tego, który nas umiłował. Albowiem jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzym. 8,35-39).
Teraz odniosę się do innych problemów. Na wstępie dziękuję wszystkim piszącym świadectwa za bardzo ciekawą i głęboką dyskusję. Każdy z Was przedstawia prawdziwe, bo osobiste doświadczenia własnego życia. Wszystko zależy od punktu widzenia i relacji z Bogiem. Myślę, że każdy jest inny i dlatego te wybory się różnią.
Dla jednych potrzeba związku z człowiekiem jest ogromna, inni mówią „tylko Bóg”. Znam ludzi wybierających samotność bez bliskości cielesnej z człowiekiem, ale w bliskiej łączności z Bogiem, ludźmi ze wspólnoty, zakonu. Podziwiam ich odwagę i wiarę. Bóg dał im potrzebną siłę i możliwości.
Ludzkie drogi kształtują się indywidualnie. Dla jednych małżeństwo będzie męczarnią i katorgą podjętą, aby spełnić społeczne oczekiwania i uciec od samotności. Dla drugich małżeństwo ma szansę być spełnieniem niesamowitego Bożego powołania. Niektóre z takich małżeństw przetrwały lata, są dzieci, wnuki. Ludzie nie narzekają na nieszczęście z tego powodu, podejmują odpowiedzialność za rodzinę. Dziękują Bogu za dar małżeństwa mimo borykania się z niechcianą orientacją seksualną. Spełnia się ich marzenie o służeniu małżonkowi, dzieciom i byciu blisko Boga sakramentalnie. Nie chcą prowadzić podwójnego życia. Czy można i potrzeba tu zdefiniować dokładnie ich orientację homoseksualną/heteroseksualną? Czy można ocenić z zewnątrz, że to nie jest dla nich prawdziwe szczęście? Czy oni zakładają z góry, że swojego szczęścia tam nie znajdą?
Jeśli chodzi o seks, to w młodym wieku potrzeby są większe, szczególnie przy byciu aktywnym. W starszym wieku libido się zmniejsza i zmienia perspektywa spojrzenia. Podstawą relacji jest miłość jako służba, a nie eros. Żaden człowiek, nawet w związku czy małżeństwie nie jest w stanie wypełnić wszystkich potrzeb naszego serca. Tylko Bóg.
Pamiętam usłyszane kiedyś słowa „Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych”, „Bóg ułożył moje życie inaczej niż planowałem”. Życie człowieka to proces. Oprócz genów wola ludzka ma wpływ na wybory życiowe. Osoby wierzące dają sobie prawo do otwartości na Boże prowadzenie. Chcemy lub nie chcemy, otwieramy się lub zamykamy na relację heteroseksualną? Powiem tak: jeśli bardzo czegoś nie chcesz, to i nie możesz. Nastawienie jest bardzo ważne. Miłość do Boga lub fascynacją człowiekiem mają duży wpływ na ukierunkowanie się w życiu. To dotyczy osób wierzących i niewierzących. Chodzi mi o sytuację, gdy przychodzi zafascynowanie wybraną kobietą po uprzednim związku z mężczyzną. Kobieta nie ma jakiejś awersji do facetów, po prostu nagle odkrywa, że to jest „to”. Nie wiem, czy geny homoseksualne były uśpione u takich osób? Nagle pojawiła się w nich wola i otwartość na zupełnie inny typ relacji?
Myśląc na ten temat, nasunęły mi się skojarzenia z określeniem „Boży szaleniec”. Pozwolę sobie przytoczyć fragment niesamowitego artykułu nt. Bożego powołania wobec człowieka i realizacji tego, czego chce od niego Bóg. Jego możliwości nie znają ludzkich granic.
http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TS ... nstwa.html (O. prof. dr hab. Jan Andrzej Kłoczowski, dominikanin, historyk sztuki, filozof religii. Wykładowca UJ, PAT i Kolegium Filozoficzno-Teologicznego oo. Dominikanów w Krakowie)
„Jak odróżnić zwykłego głupca od Bożego idioty?
Kryterium stanowi konformizm. Głupiec robi to wszystko, czego oczekuje od niego otoczenie, i to jest istota jego życia. Nie zastanawia się nad tym, czego chce od niego Bóg. Nie traktuje drugiego człowieka jak kogoś, kogo należy kochać i któremu trzeba służyć swoją miłością, ale jak kogoś, kogo należy naśladować. A jeżeli kogoś naśladuję, to w pewnym sensie staje się on moim władcą. Toteż nad głupcem władzę ma stado. Natomiast bycie świętym, Bożym szaleńcem oznacza odmienność od tego, co można nazwać dobrym ułożeniem albo byciem grzecznym. (…)
Za jednego z pierwszych Bożych szaleńców można chyba uznać proroka Ozeasza. On, Boży człowiek, ożenił się z prostytutką i mimo że ciągle go zdradzała, pozostał z nią. Czego Bóg może od nas żądać? Czy istnieje jakaś miara szaleństwa dla Boga?
Nie wiem. Bóg przemawia do każdego z nas indywidualnie, ale nigdy na zasadzie: „Ty będziesz szaleńcem! Rób to i to”. On nigdy do niczego nie zmusza, mówi tylko: „Wypełniaj to, co jest twoim powołaniem.
Odpowiedź na to wezwanie to osobista sprawa każdego z nas”.