Witajcie,jestem z Warszawy,nie wiem czy u was dlugo zagoszcze,bo byc moze moje poglady rozniste beda zbyt niewygodne dla was jao katolikow,bo czesto u gorliwszych np wspolnotowych katolikow jest duza sklonnosc do zamykania sie w bezpiecznych gettach,ja choc jestem katolikiem i to praktykujacym to moje przekonania,przypuszczenia,pytania,mysli są czesto wolajace o pomste do nieba ,ale na obrone siebie dodam,ze nie uwazam,ze ortodoksyjni sa w bledzie,ani ze ja mam racje,takie podejscie w kwestiach nieweryfiowalnych jak wiara jest glupiutkie.Ale to juz w innych wątkach porusze,czy pozostane bedzie zalezalo od was katolikow,,,mam nadzieje ze wlasnie powszechnych, a nie ekskluzywnych,ze odwaznych a nie tchorzliwych!

Witaj maik!

Zostań z nami na dłużej

Cześć, jestem z Warszawy. Światopogląd trochę mi się zmienił odkąd się zakochałem. Kiedyś bardzo konserwatywny, teraz inaczej patrzący na rzeczywistość, na pewno szczęśliwszy. Jestem w związku z chłopakiem. Co na to Bóg? Sam nie wiem, szukam jakiejś odpowiedzi na to pytanie.
Chciałbym, żeby ludzie się mniej bali zarówno Boga jak i społeczeństwa, bo myślę że wokół tego tematu się ciągle kręcimy. Wokół strachu.

Chciałbym poznać osoby które są otwarte na rozmowę dyskusje, na dzielenie się swoją historią, czasem wyjście na piwo na miasto (czasem nawet i w piątek i w adwent ).

A po co w piątek na piwo? Hm, 6 dni w tygodniu na piwko:)

Maik, contrainsidias witajcie:) i z dedykacją dla Was:
https://www.youtube.com/watch?time_cont ... Eyb3ZPJbi8

Konnichiwa minasan!
Witam wszystkich. Cieszę się, że istnieje to forum które pokazuje że każdy człowiek należy do wspólnoty Dzieci Bożych.

Witaj Nanshoku w naszej wspólnocie!

Witam wszystkich bardzo serdecznie, co prawda nie jestem osobą homoseksualną i nigdy nie miałem takich, skłonności, jednakże jąkam się od najmłodszych lat, więc rozumiem Was i wiem co znaczy być odmieńcem. Mam nadzieję że spotkam tu wielu religjnych i wytrwałych ludzi, których będę mógł wspomóc dobrym słowem

Witaj pildmo,

To bardzo miło z Twojej strony, że zechciałeś się tutaj z nami spotkać jako osoba hmmm czy mogę użyć określenia gay-friendly? Lub po prostu jako osoba umiejąca słuchać i wspomóc w potrzebie

Oby tak było, zrobię co w mojej mocy

Pokój Tobie pildmo fajnie, że tu jesteś

Cześć chłopaki
Mam 32 lata i za sobą długą drogę akceptacji własnego homoseksualizmu.
Wiem, ile cierpienia może przynieść jej brak.
Jestem przekonany, że bycie wierzącym homoseksualistą jest możliwe i nie ma tutaj sprzeczności. Ale nie można od siebie uciekać
Chętnie podzielę się swoimi refleksjami.

Oczywiście dziewczyny też witam!!!

Witaj, Evereście. Dobrego tygodnia!

Cześć Everest

Witaj wśród nas wierzących homoseksualistów.

22 lata. Studentka. Od zawsze byłam blisko Kościoła, należąc do wspólnoty Ruchu Światło-Życie. Przez całe życie byłam również pewna swojego heteroseksualizmu, podobali mi się chłopcy itp. Jednak dwa lata temu zakochałam się w swojej bliskiej przyjaciółce (którą poznałam kilka lat wcześniej na rekolekcjach). Długo odrzucałam tę myśl, że mogłabym mieć skłonności homoseksualne (może lepiej powiedzieć "biseksualne"?), jednak im dłużej trwałam w tym stanie odrzucenia siebie tym było gorzej (cały czas mam bardzo bliską relacje z obiektem moich uczuć). Aktualnie staram się zaakceptować to jaka jestem i że Pan Bóg również mnie taką chce. Cieszę się bardzo, że udało mi się znaleźć to forum (takie wyśrodkowanie między "Odwagą" a Wit)
maddo.mad

Cześć maddo.mad

Witaj na forum:)

Witaj, ja też nie myślałam o sobie jako o homoseksualnej osobie aż do tej chwili kiedy zakochałam się w kobiecie. Też myślałam że wszystko było ze mną ok , chociaż dziewczyny / kobiety fascynowały mnie cały czas na swój sposób. To były pewne przejawy odmiennej orientacji, teraz to widzę patrząc z tej perspektywy, ale wtedy nie rozumiałam tego w sobie tak do końca, a może nie chciałam przyznać się sama przed sobą, lub ignorowałam to.



Tak było też i ze mną... Tak więc jeszcze raz - witaj na forum:)

w sumie to troszke was (nas) tu jest

Cześć, jestem ze Szczecina. Od jakiegoś czasu przeglądałem sobie to forum jako gość i po wielu wahaniach zdecydowałem się założyć tutaj konto. W końcu znalazłem (przynajmniej mam nadzieję) miejsce luzi podobnych do mnie Pozdrawiam.

Witam serdecznie nowo przybyłem osoby Niech Bóg Was prowadzi i strzeże.

Witaj Piotrze

jesli ktos chetny do kontaktu to zapraszam

Po perypetiach związanych z rejestracją w końcu się udało i mogę tu pisać

Witam wszystkich!
Mam na imię Marek. Mam 40 lat, Żonę i dzieci.
Pierwsze lata małżeństwa upływały nam w błogości, kochaliśmy się i byliśmy szczęśliwi.
Co jakiś czas pojawiały się kolejne owoce tej miłości - dzieci.
Z czasem pojawiły się problemy - Żonę pochłonęła opieka nad dziećmi, a mnie - praca i utrzymanie rodziny. Zaczęliśmy się od siebie oddalać - emocjonalnie i również fizycznie. Jeśli chodzi o bliskość fizyczną, to mamy różne potrzeby, nie zgraliśmy/nie dobraliśmy się w tym za bardzo. Czasami Żona traktuje seks, jak niepotrzebną fanaberię. Dodatkowo strasznie boi się zajść w kolejną ciążę, bo mamy już czwórkę dzieci. Obecnie współżyjemy zaledwie 2 razy w miesiącu. Żona nie chce się też zabezpieczać, bo to przecież grzech... Czy jakiś ksiądz może zabrać głos w tej sprawie? Mamy swoje lata, mamy już czwórkę dzieci i co? Używanie prezerwatywy to nadal jest dla nas grzech?
Jako mężczyzna odczuwam tzw. blue balls. Po prostu mnie boli Co więc mi pozostaje? Mądrzy piszą - Pan dał nam polucje nocne... Taaa, akurat... Jednak mi osobiście nie dane było ich zaznać - miałem je może 2-3 razy w życiu. Szkoda. Pozostaje zatem masturbacja. Wstyd się do tego przyznać, ale tak właśnie jest... Dodatkowo muszę się z niej spowiadać, bo takie mam "zaprogramowane" przez KK sumienie.
Dodatkowo zauważyłem, że gdy jestem na tzw. "głodzie", to wszyscy mi się "podobają", zwracam uwagę zarówno na kobiety, jak i na mężczyzn. Zacząłem doszukiwać się u siebie postaw "bi". Wyznałem to na spowiedzi, ale ksiądz zareagował nerwowo, kazał mi się ogarnąć, wziąć w garść i nie "użalać się nad sobą"... Wyszedłem wtedy z konfesjonału zdruzgotany, nie wysłuchany, nie zrozumiany... Nie tego oczekiwałem...
Czy znajdę tutaj zrozumienie i akceptację? Jak wyjść z tej matni? Poradźcie coś.

Witaj serdecznie Marku! : )

Pozwolę sobie przytoczyć swoje słowa z wątku odnoszącego się do dwukrotnie opisanego przez Ciebie problemu, tak dla pewności.

"Proponowałbym odbycie szczerej rozmowy z małżonką, w trakcie której opowiesz o swoich odczuciach. I tym samym powinieneś dowiedzieć się o wątpliwościach i obawach drugiej osoby. Czasami możemy potrzebować większego wsparcia, i takim wsparciem może okazać się zaproszenie żywego Boga do relacji małżeńskiej, opartej na wzajemnym zrozumieniu.

Jednocześnie przestrzegam przed chwilowym zapomnieniem, które niczego nie rozwiązuje a jedynie pogłębia smutek."

Dodam natomiast, żebyś nie skupiał całej swojej uwagi na opisanym problemie, tym bardziej traktując to jako podstawową zależność. Jestem przekonany, że dostrzeżesz więcej, jeżeli chwilę się nad tym zastanowić.

A swoje sumienie kształtuj zgodnie z naukami Chrystusa, jeśli pragniesz pozostawać Jego uczniem. : )

+

Witam serdecznie,
Na to forum trafiłem całkiem przypadkiem jakiś rok temu. Szukałem w internecie
informacji na temat ludzi takich jak ja, tzn. noszących krzyż jakim dla nich jest homoseksualizm, próbujących się w tym odnaleźć, z tym żyć, jednocześnie łącząc z wiarą. Choć od wielu lat moja wiara jest słaba. Zarejestrowałem się na tym forum bo doskwiera mi samotność, mimo, że poznaję nowych ludzi nie nawiązuję z nimi większych relacji - zawsze odczuwam "odmienność" z którą kiedyś próbowałem walczyć, dziś już tego nie robię... Jeszcze jakiś rok temu miałem szczerą nadzieję, że uda mi się "wyjść" z homoseksualizmu", podjąłem próbę wejścia w "relację" z dziewczyną, musiałem ją jednak "ukrócić" nim zabrnęłaby zbyt daleko, później boli bardziej a ja wiedziałem, że nie mógłbym spełnić oczekiwań... Dziś wiem, że sama nadzieja jaką dałem była wielkim błędem, wiem też, że homoseksualizm jest częścią mnie (jakakolwiek byłaby jego geneza) i muszę się odnaleźć w tej rzeczywistości. Mam nadzieję, że uda mi się Tu odnaleźć przyjaciół i zrozumienie, jak również, że moja obecność na tym forum również będzie przejawiać jakąś wartość...

Pozdrawiam, Wiktor

Cześć Wiktorze

Witaj Wiktorze

Cześć wszystkim

Dziekuję za wpuszczenie mnie na forum. Jestem z Warszawy i mam około 40 lat. Pan Jezus uwolnił mnie od nieczystości i skłonności homoseksualnych czym mam zamiar się z Wami podzielić jak tylko znajdę czas. Jednak na razie chciałem się jedynie przywitać, zeby mi nie zablokowano konta

Pozdrawiam serdecznie!
B.

Witam,
chciałam na początku zaznaczyć, że szanuję inicjatywę, która tu powstała i nie mam żadnych złych intencji. Mam nadzieję, że admini forum nie będą mieli mi za złe dołączenie do forum i nie usuną mojego profilu.

Kim jestem? Jestem studentką psychologii i prowadzę badania do pracy magisterskiej. Praca dotyczy terapii reparatywnych (takich jak oferuje np Odwaga). Poszukuję zatem osób, które brały udział w tego rodzaju terapiach i byłyby chętne nawiązać ze mną kontakt i pomóc w badaniach (są to kwestionariusze w wersji online, całkowicie anonimowe). Jeśli są tu takie osoby i chcą dowiedzieć się czegoś więcej, bardzo proszę o kontakt mailowy: badanie.psychologia2018@gmail.com

Udzięlę odpowiedzi na wszystkie pytania i wątpliwości (także ze strony adminów, jeśli moja obecność na forum narusza jego regulamin). Będę bardzo wdzięczna za kontakt i za pomoc. Dotarcie do takich osób nie jest rzeczą najłatwiejszą, a by móc zrealizować pracę potrzebuję ich co najmniej 30.

A zwracałaś się już do Odwagi? Może oni Ci pomogą. Mogą poprosić swoich "pacjentów" o kontakt z Tobą. W końcu nagroda ministerstwa za leczenie homo do czegoś zobowiązuje

Bardzo dziękuję za odpowiedź.

Do Odwagi się nie zwracałam z kilku powodów. Po pierwsze jest to dość zamknięte środowisko i kontakt z nimi jest ograniczony. Po drugie- i ważniejsze- by zapewnić obiektywność w badaniach naukowych, konieczny jest odpowiedni dobór grupy. Powinna ona przede wszystkim być losowa. Zwracając się do ośrodka, w którym wspomniana terapia jest praktykowana, zapewniam sobie bardzo jednolitą grupę badawczą oraz taką, której odpowiedzi można, z dużym prawdopodobieństwem, przewidzieć. Dlatego też podobne ogłoszenia zamieszczam w różnych miejscach by zadbać o jak największą rzetelność badania. Ponadto poszukuję osób, które terapie już zakończyły, a nie takich, którzy są w trakcie.

Ponownie zachęcam wszystkich zainteresowanych do kontaktu bezpośredniego ze mną na maila: badanie.psychologia2018@gmail.com Wtedy udzielę wszelkich dodatkowych informacji. Pozdrawiam

A czy po obronie tej pracy, mogłabyś podzielić się z nami, tutaj na forum, wnioskami?

Oczywiście. Trudno mi jednak powiedzieć kiedy to nastąpi ponieważ dotarcie do osób badanych, jak na ten moment, jest bardzo trudne. Mam nadzieję, że do października się uda.

Trzymam kciuki za Twoją pracę:)

Dołączenie do tego portalu jest w jakiś sposób dla mnie momentem przyznania się i dochodzenia do chwili, w której coraz mocniej uświadamiam sobie, że jestem osobą homoseksualną. Dla osoby wierzącej, aktywnej w Kościele jest to strasznie trudne i takie właśnie jest też dla mnie. Wielkim szczęściem w moim życiu jest to, że mam świetnych przyjaciół, którzy mnie wspierają i pomagają zaakceptować siebie. Jestem w tym wszystkim bardzo anonimowa, poza kilkoma osobami w moim otoczeniu nie potrafię się z tym utożsamić i przyznać do swoich skłonności. Wierzę, że obecność na tym forum pomoże mi walczyć o siebie.

Witaj:)
chyba każdy z nas przechodził coś takiego co przechodzi teraz Ty. Ja na pewno.
Od tamtej pory minęło parę lat i teraz jest mi dobrze z tym jaka jestem, tzn, homosekssualna. Orientacja nie wpływa już na moja wiarę, wiem że można zyć pięknie i szczęsliwie będąc lesbijką:)

Cześć wszystkim. Jestem z Łańcuta. Miło mi Was poznac

Cześć Nieznany Ktosiu

Hej !
Tak się zastanawiam co tu napisać, ale może napiszę jedynie, że cieszę się, iż znalazłem to miejsce.
Mogę tylko snuć domysły co by się ze mną dalej działo, gdybym nie znalazł Tej Przystani, którą z całą pewnością można równie dobrze nazwać oazą (dla takich jak my).
Parafrazując Jana Pawła II, powiedział on kiedyś, w kontekście wspólnot oazowych, że: <<gdyby na świecie nie było oaz, człowiekowi groziłaby pustynia>> Pustynia duchowa.
Jestem wdzięczny Panu Bogu, że odnalazłem to miejsce oraz za śiadectwo życia i wiary PAWŁA założyciela bloga, strony i forum

Zrobiło się oazowo xD - cześć Marcinie. Rozgość się.

Witam serdecznie nowo przybyłe osoby. Niech Bóg Was prowadzi i strzeże. Zachecam do czytania i brania udziału w dyskusjach na forum, zapewniam o pamięci w modlitwie i proszę o westchnienie do Boga za członkami tej naszej nie tylko wirtualnej wspólnoty

Witam
Mam na imię Mariusz, na karku mam już 33 wiosny pochodzę z Siedlec woj mazowieckie.Wierzący od najmłodszych lat, odkąd moją pamięćią sięgam.Ròwnież też od dziecka wiedziałem że coś jest nie tak ze mną, nie potrafiąc tego nazwać ani określić.W okresie dorostania poznałem z jakim brzemieniem hmx się urodziłem.W wierze wychowany w Kosciele Katolickim, obecnie trwam w Kosciele Baptystycznym(Protestanckim).Kilkanascie lat temu, poprosilem Pana oto aby mi wskazał "prawdziwą"wiarę -drogę od ktòrej miałbym zacząć.Było to spowodowane wieloma poważnymi błędami popełnionymi w swoim życiu po ktòrych zawsze cierpiałem, lub jeśli spojrzeć wstecz to miałem z tym się zetkńąć, przejsć to aby coś poznać i zrozumieć.Ròwnież tym co się ogòlnie działo, nie wiedziałem w co już wierzyć? zostac w Kosciele Katolickim? Dołączyć do Świadkòw Jehowy? czy odnalezc Boga jako buddysta?Naprawdę w tym czasie ròżne myśli przychodziły mi do głowy.W modlitwie w swych kilku prostych słowach ale wypowiedzianych ze szczerego serca, zwròćiłem na siebie uwagę Pana.Na odpowiedz nie musiałem długo czekać, kilka tygodni pòzniej, na spacerze z bliską mi przyjaciòłką,przechodząc całkiem przypadkiem ulicami miasta.Zobaczyłem człowieka ktòry w samym środku miasta głośił Ewangelię -szaleństwo... pomyślałem....,
podeszliśmy do niego,zaczeliśmy rozmawiać na temat zbawienia.Poznałem jego, kim jest i co głosi ale najważniejsze to zacząłem poznawać naszego Pana Jezusa Chrystusa jakiego nie znałem, nigdy tak blisko,nigdy tak bezpośrednio jak wtedy.Utwierdziłem się w tym, przyjąłem chrzest i jestem do dziś.Dziękuję Panu Bogu za wszystko co otrzymałem, za ludzi ktòrych poznałem. Za to jak wiele razy upadłem, zgrzeszyłem.Chwalę Boga za to że jest On wierny, pomimo że my czasami nie potrafimy dochować wiernosći Boska jego cecha." Nie porzucę cię ani cię nie opuszczę" List.Hebrajczykòw 13:5.Tyle "kròtko" o mnie.Chciałbym się bardzo serdecznie przywitać ze wszystkimi siostrami i braćmi forum.Pozdrawiam was i według tego co czytam w waszych postach, wszyscy przechodzimy/liśmy przez cieżkie doświadczenia życiowe, mam wielką nadzieję w Panu naszym że te doświadczenia są dla naszego dobra cwiczenie naszej wytrwalosci.Dla mnie najwazniejszy i ktòrego się obawiam jest efekt koncowy: "W jakim stanie zostanę przez niego znaleziony"Jeszcze raz wszystkich witam i pozdrawiam.

@delmariusz18 ważne, że jesteś. Nie napiszę nic nowego, że Bóg każdego doświadcza na tyle, na ile my jesteśmy w stanie to przyjąć. A z tego doświadczenia On zawsze wyciąga dobro. Kochający Ojciec czegoż by mógł chcieć jak nie dobra swoich dzieci.
Bądź wdzięczny za to wszystko co cię w życiu spotkało, bo chociaż nie wszystko teraz musisz rozumieć to miej ufność, że to najlepszy scenariusz jaki mógł się wydarzyć w twoim życiu

cześć Ktośnieznany

szczęść Boże jetem tu nowy, dziękuje za akceptacje i dziękuje że mogę być tu z wami .

Witaj Józefie. Niech Św. Józef wstawia się za Tobą, dobrze, że jesteś

Cześć Józefie! Zapewne wszystkich ucieszyło, że dołączyłeś do naszego grona. Tutaj możesz powiedzieć o wszystkim nie obawiając się odrzucenia. Polecam również napisanie co najmniej dziesięciu postów, jeśli chciałbyś mieć rozszerzone uprawnienia na forum. Być może już teraz oczekuje na Ciebie jakaś wiadomość, którą będziesz miał możliwość odczytać dopiero po uzyskaniu pełnego dostępu.