on29sl napisał(a):
Querens..Bycie sobą a rozgłaśnianie na lewo i prawo to dwie różne kwestie..Nie to miałem na myśli pisząc o "byciu sobą " by każdemu nieznajomemu mówić tak jestem homo..zresztą czy osoby hetero tak się przedstawiają jestem Pan X..jestem hetero..chyba nie..O tym jaki kto jest nie świadczy orientacja seksualna..Również niczego nie wymagam ani nie sugeruje co mi zarzuciłeś..wyraziłem tylko, że trudno jest żyć w rodzinie wsród najbliższych udając osobę hetero będąc tak na prawdę homo...wiem jednak, że nie jest łatwo od razu dokonywać Coming out..to kwestia wielu czynników i sprawa indywidualna..I wcale nie twierdzę że każdy tego musi dokonać..
Jarku,
Dzięki za tę odpowiedź, z którą ... w pełni się zgadzam! Myślę na ten temat dokładnie to samo, co napisałeś.
Drażni mnie nadużywanie rzeczownikowego określenia 'homoseksualista' z częstotliwością w relacji do określenia 'heteroseksualista' odwrotnie proporcjonalną do częstości tych typów seksualności wśród realnych ludzi. (Mówiąc prosto: jeśli homoseksualistów jest w populacji - powiedzmy - 3%, czyli 33 razy mniej niż heteroseksualistów, to słowo "homoseksualista" pojawia się w różnych wypowiedziach jako charakterystyka ludzi czy grup 33 razy częściej niż słowo "heteroseksualista".)
Mój sprzeciw budzi też mówienie o "udawaniu", "kłamstwie" itp. Dla mnie "bycie sobą" nie znaczy "bycie homoseksualistą", lecz bycie człowiekiem - synem, bratem, mężem, ojcem, katolikiem, o pewnym zawodzie, wykształceniu, kompetencjach (może i dokonaniach?), zainteresowaniach oraz także o potrzebach homoseksualnych, nierealizowanych jednak, więc i nie ogłaszanych nawet rodzinie. Czy "udaję kogoś, kim naprawdę nie jestem"? A właśnie używanie takich słów jest formą moralnej presji ("nie udawaj!", przecież udawanie to kłamstwo, często w złych intencjach) i dlatego "zarzuciłem" Ci, że wymagasz tego od innych.
A skoro już o tym piszę, to jeszcze jedna uwaga lingwistyczna: co to jest właściwie ten mityczny, straszny i piękny w swej odwadze "comingout"? Czy kiedy Jan powie o swoim hmx jednej osobie, wyautował się już? Tak? Nawet jeśli to jego spowiednik? A psychoterapeuta? Seksuolog? Jedyny najbliższy przyjaciel (ale heteroseksualista)? Matka (ale już nie ojciec typu macho)? Kobieta, która się w nim zakochała i której nie chce ranić "zwykłym" odrzuceniem? Nie wystarczy jedna osoba? To ilu jeszcze osobom musi Jan ujawnić swoje preferencje? Idziemy w kierunku przeciwnym do rozmowy Abrahama z Panem w sprawie liczby sprawiedliwych, która wystarczy do niezniszczenia Sodomy (Rdz 18). Tyle że targ Abrahama ma głęboki sens i jego efekt przynosi nam kolejny raz cudowną nowinę o Miłosierdziu. A co daje nam używanie terminu "comingout" w sensie zbliżonym do złożenia deklaracji podatkowej? Złożył Jan deklarację czy nie złożył? Dokonał comingoutu czy ciągle "siedzi w szafie"? Wiem, że to argumentacja
per reductio ad absurdum, ale skuteczna w pokazaniu, że nie ma jednego zjawiska dającego się tak nazwać, jednego typu zachowania czy sytuacji. Szczególnie w świecie, w którym - statystycznie rzecz biorąc - łatwiej i coraz modniej przyznać się do bycia gejem niż do wiary w Boga.
Może jestem homoseksualnym homofobem, ale uważam, że termin 'comingout' ma sens tylko w "dyskursie gejowskim" czy szerzej - w dyskursie "queer", gdzie jest nie tyle pojęciem analitycznym, co ideologicznym nakazem i wobec jednostek (= bądź sobą, czyli LGBT i głoś to z "dumą"), i wobec społeczeństwa, by wreszcie porzuciło tyranię "heteronormatywności" i radośnie przyjęło manifestacje preferencji seksualnych wszystkich "osób LGBT". Ale w takim dyskursie, jaki toczy się na tym forum, możemy mówić o trudnych i bardzo indywidualnych naszych sytuacjach wobec różnych osób, o tym, jak nasza seksualność wpływa na nasze relacje z innymi, ale nie powinniśmy tworzyć para-ideologii z hasłami typu "come-out!". Ani nowej hiper-moralności ("przyznaj się!"), przekraczającej znacznie i tak niełatwe normy KK.
Może jedyny wyjątek zrobiłbym dla Boga i samego siebie - tylko wobec siebie i Boga każdy z nas, homoseksualnych chrześcijan, koniecznie powinien dokonać tego aktu "ujawnienia". Tyle, że nie potrzebujemy do tego terminu wypożyczonego z języka gender - wystarczy nam
uświadomić sobie i
uznać przed Bogiem, jacy jesteśmy. A on już wskaże nam, co powinniśmy czynić dalej w konkretnych sytuacjach naszego życia.